Ik wil geen pluisje zijn

We kennen ze allemaal: pluisjes. Mensen die verslaafd zijn aan support, aan de zoete kant van het leven.

Ik was ook wel een echt pluisje, denk ik. Iedereen moest tegen mij lief zijn, aardig zijn, lief zijn, gul zijn, vriendelijk zijn en anders was ik er, kort of wat langer, helemaal vanaf.

In de loop van de jaren kwam ik er ook achter dat de wereld zo niet is. Toen heb ik een poos gevochten, want de wereld moest wel zo worden.

En ik kwam er ook achter dat als iemand aardig is voor mij, die dan misschien niet aardig is voor een ander en zo werd mijn streven naar een positieve wereld even heel ingewikkeld.

In mijn eigen hoofd ben ik trouwens voor mezelf ook niet altijd aardig, lief, gul en vriendelijk. Je moest eens weten. Voor mijn familie en vrienden trouwens ook niet. Zelfs niet voor mijn hondje Easy. Soms stop ik het laatste stukje kaas in mijn eigen mond omdat het zo lekker is, ook al kijkt ze me op haar allerliefst aan met die wenkbrauwtjes zo schattig bij elkaar.

Twee jaar geleden ging ik op vakantie met het grootste pluisje dat ik tot nu toe ben tegengekomen. Op de camping ging ze huilen in haar huisje omdat die ene man niet leuk was en de wc niet was zoals verwacht. Daarna werd ze boos op mij: “Je ziet toch dat het niet goed met me gaat. Waarom kom je dan niet naar me toe?” Dat gebeurt niet zo vaak, maar toen ze dat zei, stond ik met mijn mond vol tanden. Zo pluizig had ik ze nog niet geproefd.

Uiteindelijk kregen we ruzie en zei ik iets zo immens gemeens dat ze ineenkromp. Het kwam zomaar mijn mond uit en ik ben er niet trots op, maar schamen doe ik me ook niet.

De volgende dag was het heel rustig toen we naar huis reden. Toen ze onderweg ging plassen bij het tankstation, dacht ik nog even: “Zal ik gewoon wegrijden?” En voor die gedachte schaam ik me wel. Ze heeft me die opmerking nooit vergeven en ik moest ook het potje jam terugbetalen dat we van de gezamenlijke pot hadden gekocht. Want die jam lustte ze niet.

Toen ik zelf nog een pluisje was, trok ik veel anti-pluisjes aan. Mensen die niet zo aardig waren voor mij. Toen vond ik dat fout, maar zo zie ik dat niet meer.

Ik geloof er namelijk inmiddels heilig in dat op ieder gebied waar jij een pluisje bent, iemand je komt ontpluizen.

Of, even zonder metafoor: ieder onderdeel van je leven waar jij geen regie neemt, neemt een ander die voor jou.

Dat geldt voor: fysiek, mentaal, sociaal, familie (inclusief partner), financieel, je werk en spiritueel (mijn definitie daarvan is niet in je blootje om een vuurtje dansen, maar: dat wat jou het allermeeste inspireert in je leven om te leven).

Wat ik de laatste jaren vooral heb geleerd, is mijn anti-pluisjes waarderen! Van hen heb ik geleerd te ontpluizen en regie te nemen. 👑

En soms ben ik nog wel even een pluisje hoor. Heerlijk, die deken van zelfmedelijden en een kopje kamillethee. Maar niet meer zo lang als vroeger. Maar heel even pluizen mag best.

En die thee… Die zet ik dan gewoon zelf.