Bedankt voor het spelen

Mijn zus en ik zitten op het strand in Portugal. Voor ons spelen twee jongens van een jaar of acht, negen. Een kleiner jongetje – hooguit drie – loopt op hen af en probeert mee te doen.

Maar hij is duidelijk niet zo welkom. Als het menneke de jongens iets vraagt, wordt hij compleet genegeerd. Als hij hen helpt met het zandkasteel, beginnen ze een paar meter verder opnieuw. Als hij zijn handdoekje neerlegt en naast hen gaat liggen, draaien ze hem de rug toe. Als een van de jongens achteloos een papiertje op de grond gooit, raapt hij het op en zegt met z’n piepstemmetje: “Hier, alsjeblieft, je hebt iets laten vallen.”

De hele middag blijft hij proberen. M’n zus en ik bewonderen z’n volharding. Aan het eind van de middag lopen de twee grote jongens weg. En dan roept hij ze blij na: “Bedankt voor het spelen.”

M’n zus en ik kijken elkaar aan en weten niet of we moeten lachen of huilen. Ik geloof dat we even beide hebben gedaan. Wij vonden hem zo ontzettend zielig, en hij had blijkbaar een topdag.

Perceptie is dus alles.

En het mooie is: percepties zijn niet in beton gegoten. Aan je percepties kun je ‘draaien’. Ze bepalen ook of je een leuke of een klotemiddag hebt. 

Percepties zijn de labels die je ergens op plakt – goed of fout, fijn of pijnlijk, aardig of onaardig, mooi of lelijk, afwijzing of acceptatie. 

Niemand maakt jou boos, verdrietig, blij of gelukkig. Dat doen je percepties. Iemand anders verantwoordelijk maken voor je emoties is makkelijk. Zelf bepalen hoe je je voelt is minder eenvoudig. Maar wil je echte invloed? Kijk dan naar de perceptie achter de emotie. Want daar zit je power.

Ik denk niet dat het kleine jongetje zich daar bewust van was. Maar wat hij die middag liet zien, was dat je zelf bepaalt of je een leuke middag hebt of niet. En dat geldt voor alles. (Ja, echt!)

“The greatest discovery of any generation is that a human can alter his life by altering his attitude of mind.” – William James