Het goeddoen-syndroom

Op mijn veertigste verjaardag lag ik ’s avonds huilend in bed, want ik had net mijn hondje Zjonnie weggegeven en daar had ik meteen spijt van.

Zjonnie was als pup al een hondje met ADHD in het kwadraat. Kort nadat ik hem had gekocht, kreeg ik een drukke communicatieopdracht verder van huis. Een vriendin zei tegen mij: “Jij kunt dat niet met zo’n hondje. Teveel geregel en veel te druk. Mijn zus zoekt er nog een, geef hem maar aan haar.” Wat de druk alleen maar groter maakte. Want ik wilde Zjonnie eigenlijk niet kwijt. Ik had mijn hart allang aan die stuiterbal verpand. En wie doet er nou een hondje weg!

Toen ik hem voor een proefperiode naar die zus bracht, stond er al een mand klaar en had hij een nieuwe naam. “O, en de kleinkinderen verheugen zich zo op het nieuwe hondje.” Aan het einde van de proefperiode zei ik: “Vooruit, hou hem maar.”

Vijf minuten nadat ik dat gezegd had, voelde ik een warmte vanaf mijn tenen omhoogtrekken. Ik weet nog precies waar ik zat, op het bankje onder het afdakje bij mijn huis in Eindhoven. Tegen de tijd dat die warmte mijn hoofd bereikte, wist ik nog maar één ding: Zjonnie MOEST terug naar huis, naar mij.

Zelf durfde ik hem niet te gaan halen, dus stuurde ik mijn zus Annamaja, die in de familie wel vaker dat soort opdrachten krijgt en ze ook aanneemt. Maar die vrouw wilde hem niet teruggeven. “Lara heeft hem afgegeven”, zei ze. Wat natuurlijk waar was en mij een dubbel schuldgevoel gaf. Uiteindelijk belde ze: “Kom hem maar halen.”

Toen ik hem bij de poort ging ophalen, mompelde ik nog wat excuses. Ik was zo ontdaan dat ik Zjonnie de eerste dag niet eens kon aankijken.

Het goeddoen-syndroom. Aardig gevonden willen worden. Geen nee durven zeggen. De ander niet willen teleurstellen. Denken dat anderen beter weten wat goed voor je is dan jijzelf. Veertig jaar lang last van gehad. Tot ik Zjonnie weggaf.

Ik hoef niet altijd mijn zin te krijgen, maar ik probeer inmiddels wel trouw te blijven aan wat voor mij belangrijk is. Met vallen en opstaan. Met kleine dingen en soms met wat grotere. Zoals een hondje weggeven.

Ik ben nog altijd blij dat hij terugkwam. Ook al is Zjonnie inmiddels meer dan een jaar in de hondenhemel, hij is een fantastisch leermeestertje geweest op meer manieren dan ik me toen kon bedenken. En dat had ik voor geen goud willen missen…